Kort na de financiële crisis die zich aandiende in 2008 begon mijn opdrachtenpakket als zelfstandig interieurarchitect te krimpen. Waar ik vroeger van de ene in de andere opdracht rolde, vielen er gaten die zich niet meer vanzelf vulden. Intensief aan de weg timmeren en netwerken was het devies. Dat vraagt energie en zelfvertrouwen. Door een persoonlijke crisis had ik daar behoorlijk op ingeleverd en was nog herstellende. In 2005 verloor ik mijn beide ouders, verkoelde het contact met mijn enige broer, mijn relatie strandde en ik verhuisde. Twee jaar later moest ik mijn zeer geliefde hond, mijn maatje, laten inslapen en stierf ook mijn “poema” Tom.

Ik kreeg, na veel moeite en totaal blut, een aanvullende uitkering. Ik had mondjesmaat werk, totdat ik ruimte kreeg een coach in te schakelen. Met hem werkte ik aan een nieuwe aanpak om mijn werk nieuw leven in te blazen. “Als je alles gaat doen zoals je nu op papier zette, garandeer ik je succes”, zei hij. Ik was opgelucht dat het schrijven en bedenken mij weer plezier deed en ik ging moedig van start. Echter, zat er maar iets tegen, ervoer ik maar enige weerstand bij cliënten, dan zonk de moed mij in de schoenen en was ik doodmoe.

“Ben ik overspannen, moet ik stoppen, na 25 jaar zelfstandig zijn een baan zoeken?!”

Als een uit de hand gelopen hobby was tussentijds 2ndHANDMADE ontstaan, het decoreren van oud porselein met eigen tekeningen en teksten. Van handmatig iets creëren genoot ik enorm en het ontspant me.

Toen eind 2017 een winkelpand opdoemde dat ik tegen gunstige condities kon betrekken vielen er opeens een heleboel dingen op hun plaats. Lang geleden had ik een toekomstbeeld beschreven van een groene ruimte op straatniveau, waarin ik met allerlei anderen aan het werk was, met veel aanloop en delen van kennis, ideeën, koffie, wijn en plezier. En hier was het! Hier kon ik mijn serviesgoed verkopen en ander design en het ambacht promoten. Niet alleen ik ontspan van zelf iets creëren, heel veel mensen genieten daarvan, realiseerde ik mij. Twee kunstacademieopleidingen had ik in te brengen en 62 jaar levenservaring. Heel veel vrienden en kennissen – die ik ontmoette op markten waar ik het serviesgoed verkocht – zouden producten kunnen leveren ter verkoop en workshops geven over het maken ervan. Het mensen van dienst zijn, iets opzetten en begeleiden zou in een andere vorm gewoon continueren. Dit was het!

De formule, het concept was snel helder. Het moest niet alleen een winkel worden met ambachtelijke, handgemaakte producten van professionele ontwerpers, maar ook een workshopruimte waar je van alles  kan leren over zelf maken. Geen computers, geen smartphones, geen virtuele werkelijkheid. Wel zien en leren hoe iets ontstaat, in gezelschap van anderen. En het moest ook een atelier worden waar niet alleen de workshopdocenten en ik aan de slag kunnen, maar iedereen die een uurtje wat wil komen doen.

Ik pakte mijn kans! Met mijn ervaring als interieurarchitect en hulp van lieve vrienden maakte ik er een fijne ruimte van en -heel wonderlijk- ik kreeg van alle kanten materialen, meubels en zelfs giften om te starten!

Met mij gaat het weer goed. Ik heb een nieuw lief, fijn huis, schatten van katten en nu ook een prachtige winkel!  Een nieuw initiatief als The Work-Shop vraagt wat tijd om bekend te raken. Dat vraagt geduld en doorzettingsvermogen en daar heb ik nog wel eens moeite mee. Maar als ik dan de enthousiaste reacties hoor van cursisten en bezoekers van de winkel en het atelier, ervaar hoe mijn lief en vrienden mij steunen, wat mij telkens weer toevalt, wat ik in een paar maanden tijd al neergezet heb, plus een stijgende lijn in de omzet, dan weet ik: ik ben op de goede weg! Dit wordt een succes!

Zelf iets maken, creëren, het ambachtelijke ervaren en het plezier daarvan beleven. Dat wil ik delen!

 

Marja Macville

mei 2018